Պետության ցանկացած քայլ, քաղաքականություն ունի՝ ինչպես հնարավորություններ, այնպես էլ՝ ռիսկեր։ Հատկապես, երբ խոսքը վերաբերում է կտրուկ, շրջադարձային քայլերին ու որոշումներին։
Խելամտությամբ առաջնորդվող իշխանությունն այս կամ այն քայլին դիմում է միայն այն ժամանակ, երբ գոնե նախնական գնահատմամբ՝ դրա հնարավորություններն ու ռիսկերը նվազագույնը հավասարակշռված են, լավագույն դեպքում՝ հնարավորությունները գերակշռում են ռիսկերին։ Ցանկացած այլ գնահատման պարագայում, երբ ռիսկերն ավելին են, քան երևակվող հնարավորությունները, այդ որոշումը, քաղաքականությունն ուղղակի անթույլատրելի է։ Սա պետական կառավարման տարրական կանոն է, որը որևէ իշխանություն պարտավոր է պահպանել առանց քննարկման։
Հիմա Հայաստանի իշխանությունը ցանկանում է փոխել երկրի արտաքին քաղաքական վեկտորը։ Մամուլում հայտնված ու չհերքված տեղեկությունների համաձայն, Նիկոլ Փաշինյանը որոշել է մինչև տարեվերջ Եվրամիության (ԵՄ) անդամության թեկնածուի հայտ ներկայացնել։ Սա արտաքին քաղաքական լրջագույն որոշում է, որն ունենալու է՝ ինչպես հնարավորություններ, այնպես էլ՝ ռիսկեր։
Ընդունենք՝ հնարավորությունների մասով ամեն ինչ պարզ է՝ բարեկեցիկ, ժողովրդավարական Եվրոպային մաս կազմելու անդամության թեկնածուի կարգավիճակը հրապուրիչ է և կարող է թեկուզ երկարաժամկետ հեռանկարում Հայաստանին զարգացած երկիր դարձնել։ Հնարավորությունների հետ մեկտեղ, սակայն, այս որոշումն ունի չափազանց վտանգավոր, ընդհուպ՝ գոյաբանական բնույթի ռիսկեր։ Քանի որ դրա իրագործման արդյունքում Ռուսաստանը Հայաստանում ու տարածաշրջանում լրջագույն վնասներ է կրելու, ընդհուպ կարող է դուրս գալ ռեգիոնից, դա ՌԴ-ի համար գրեթե թշնամական քայլ է։ Անկախ Ռուսաստանի նկատմամբ վերաբերմունքից ու վերջին տարիներին Հայաստանի հանդեպ դրսևորած ոչ դաշնակցային գործելակերպից, կարևոր է հասկանալ, որ Ռուսաստանն այդ որոշմանը հակազդելու է՝ սկսած տնտեսականից, վերջացրած ընդհուպ ռազմական ու պատերազմական միջոցներով։ Այդ ռիսկերն ահա իշխանությունների կողմից ոչ միայն չեն գնահատվել, այլ ուղղակի անտեսվում են։
Ավելին՝ 168.am
