Կառավարման տեսության հիմնադիրներից Ֆրեդերիկ Թեյլորն աշխատանքի արտադրողականության բարձրացման մասին իր թեզերը պատկերավոր ներկայացնելու համար նշում էր, որ մարդիկ հեշտությամբ են արձագանքում բնական հանածոների, անտառանյութի կամ ջրային պաշարների վատնումներին, պայքարում են դրա դեմ, սակայն միանգամայն անտարբեր են, երբ վատնվում, մսխվում է մարդկային աշխատանքը։ Լայն իմաստով հենց այս հայեցակարգային մոտեցումը նախորդ դարի սկզբին հիմք դարձավ կառավարման դպրոցի ստեղծման համար, որը, անկասկած, իր ազդեցությունն ունեցավ համաշխարհային զարգացումների վրա։
Թեյլորյան այս մոտեցումը, փոքր-ինչ վերափոխված ու առանձնահատկություններով, միանգամայն կիրառելի է հայաստանյան քաղաքականության համար։
Իշխանությունը հետևողական քայլերով պետությունը տանում է կործանման, Արցախի հանձնումից հետո գոյաբանական սպառնալիքի առջև է կանգնած Հայաստանը, այս մարտահրավերները հաղթահարելու որևէ առարկայական ռազմավարություն, ծրագիր քաղաքական վերնախավը չունի։ Մարդկանց մի մասի գնահատմամբ՝ սա հստակ մշակված, դավաճանական ծրագիր է, ոմանք այս ամենը վերագրում են իշխանության անձեռնհասությանը, անգրագիտությանը, ոչ պրոֆեսիոնալիզմին։
Անկախ նրանից, թե նշված վարկածներից որն է համապատասխանում իրականությանը, փաստ է, որ Հայաստանում որոշումների կայացման գործընթացում առկա է մտավոր, ինտելեկտուալ ռեսուրսի լրջագույն դեֆիցիտ։ Միևնույն ժամանակ և հակասականորեն՝ ոչ իշխանական շրջանակներում (պարտադիր չէ միայն ընդդիմադիր), քաղաքացիական, փորձագիտական տիրույթում առկա է ինտելեկտուալ բավական լուրջ ներուժ՝ պետության ու հասարակության կենսագործունեության ամենատարբեր ոլորտների հետ կապված հարցերում։
Ավելին՝ այստեղ
