«Շուշիում ամեն ինչն եմ կարոտել՝ օդից բռնած: Մեկ-մեկ պատահում է՝ օդի ջերմությունը դեռ զգում ես, դա քո զգացումներն են, որոնք չեն կորել, եկեղեցին ես կարոտում, քարը, հայաթը, քո էն տուռնիկը, որ ամեն առավոտ գնում կախվում էիր, քո սարը, սարի վերեւի խաչը, պարիսպը… Ամեն ինչին կարոտում ես»,- ասում է Էրիկը, հետո ժպտում:
Երեւանի Պուշկինի 4 հասցեում գտնվող «Արտ Կվարտալ» ցուցասրահում Շուշիից բերած քարերի վրա Էրիկի խտացված հույզերով մանրաքանդակներն են ցուցադրվում: Ցուցահանդեսը կոչվում է «Կուճիր հույզեր»՝ արցախյան բարբառով «կուճիր» նշանակում է փոքր: Համադրողները նկարիչ Սերոն ու արվեստագետ Նուռն են:
Կեսօրին, երբ դեռ սպասում էինք Էրիկին, սրահում ոչ ոք չկար: Սպիտակ պատերով ցուցասրահում լռություն էր, բայց միայն առաջին հայացքից: Բրոնզագույն փոքր քանդակները պատմություն էին պատմում՝ կյանքի, ընկնելու, բարձրանալու, նորից պայքարելու եւ չհանձնվելու մասին: Արտաքուստ շատ փոքր 50 քանդակները շարժման մեծ էներգիա ունեն, եւ կարծես, երկխոսության մեջ լինեն: Դրանք բոլորը մի կյանքի պատմության մաս են կազմում:
«Երբ զգացմունքներն ու հույզերը դադարում են մեզ ոգեշնչել, այդ պահին մենք կորցնում ենք ապրելու, սիրելու, կարեկցելու ունակությունը: Մեր ներքին հոգեւոր աշխարհը կաթվածահար է լինում սառնությունից, անտարբերությունից, անզգայնությունից: Այս ցուցահանդեսը վերը նշվածի հականիշն է»,- գրված է ցուցասրահի պատին: Մանրաքանդակները վաճառվում են, ստացած հասույթը Էրիկը տրամադրելու է մարզերում բնակվող վիրավոր զինվորներին:
Շարունակությունը՝ սկզնաղբյուր կայքում
