«Գեղամ Սաֆյանի բնավորությունը զինվորականին համապատասխան էր՝ կանոնակարգված, կոկիկ, համազգեստի նկատմամբ ընդգծված հարգանքով և պատասխանատվությամբ, ընկերասեր էր, ծնողասեր ու նվիրված իր գործին։
Հետախույզին բնորոշ քչախոս էր, երբեք տանը գործից չէր խոսում: Իր խնդիրները, տագնապները ուրիշների ուսերին չէր փաթաթում: Իր հող ու ջրին նվիրված էր, ուներ հնարավորություն ապրելու դրսում, բայց իր համար Սյունիքն ու հայրենիքը այլ արժեք ու կարևորություն էին»,-ԳԱԼԱ-ի հետ զրույցում պատմում է Արցախյան պատերազմում զոհված պայմանագրային զինծառայող Գեղամ Սաֆյանի կինը՝ Վարսենիկ Հակոբջանյանը:
«Սեպտեմբերի 27-ին մենք պատրաստվում էինք եղբորս հարսանիքին մասնակցել, բայց առավոտյան տագնապով ամուսինս բարձրացել է դիրքեր՝ Նախիջևանի սահմանը հսկելու, այնուհետև նրանց ամբողջ գնդին իջեցրել են Նախիջևանի սահմանից և տեղափոխել Արցախ: Գեղամի հետ խոսեցի, ասաց՝ ամեն ինչ նորմալ է, մեկնում ենք մարտական գործողությունների, հենց հարմար լինի, կզանգեմ: Մեր խոսակցությունը տևում էր ընդամենը 20 վայրկյան, դե գիտեինք, որ գաղտնալսում են, շատ դեպքերում ամուսինս գաղտնաբառերով էր խոսում, դե գիտեք՝ զինվորականները տիրապետում են այդ հմտություններին:
Հոկտեմբերի 9-ի լույս 10-ի գիշերը մարտական գործողությունների ժամանակ նրանց ավտոշարասյանը ԱԹՍ-ներով հարվածում են: Մեքենաներից շատերը վառվել են, բայց ամուսինս որ մեքենայի մեջ եղել է, իրենք կարողացել են դուրս թռչել այդ մեքենայից: Ամուսնուս հետ կռվողներից եղել են մարդիկ, ովքեր հասկանալով վտանգը՝ թաքնվել են, բայց ամուսինս լսելով՝ ընկերները ոնց են օգնության կանչում, տեսնելով՝ ոնց են ընկերները ողջ-ողջ այրվում, հետ է գնացել այդ նույն հատվածը, որտեղ ԱԹՍ-ների հարվածից իր ընկերները վիրավորում են ստացել, այրվել, և 2-րդ, 3-րդ ռմբակոծության արդյունքում ստանալով բեկորային վնասվածքներ՝ տեղում մահացել է:
Նրա մահվան բոթը լսելուց առաջ լսել էինք հորեղբոր որդու՝ Արայիկ Սաֆյանի զոհվելու լուրը: Անասելի ցավ էր, մեկ օրում հողին հանձնեցինք 2 քաջորդիներին»,- շարունակում է Գեղամ Սաֆյանի կինը:
Գեղամ Սերժիկի Սաֆյանը ծնվել է 1984թ.-ի ապրիլի 13-ին Սյունիքի մարզի Բռնակոթ գյուղում: 2007թ.-ից անցել է պայմանագրային ծառայության, սկզբում հսկել է Նախիջևանի սահմանը, իսկ 2012-2020թթ.-ին ծառայությունն իրականացրել կապի հետախուզությունում որպես ավագ օպերատոր, Հադրութում: Ծառայությանը զուգահեռ ստացել է նաև բարձրագույն կրթություն Հայաստանի ազգային ագրարային համալսարանի Սիսիան մասնաճյուղում:
Գեղամ Սաֆյանը զոհվել է հոկտեմբերի 10-ին:
«Հոկտեմբերի 8-ի երեկոյան ամուսինս եկավ տուն, հագուստը փոխեց, մեզ չէր ասել, որ գնում է Արցախ… ասաց՝ եկա փոխվեմ, որ նորից գնանք դիրքեր: Ես, ճիշտն ասած, լսել էի, որ տղերքին տանելու են Արցախ, ասացի՝ Գեղամ, կարո՞ղ ա ձեզ էլ են Արցախ տանում, աստիճաններից իջնելիս գլխով արեց: Ես ասացի՝ հնարավոր չէ՞ չգնաս, ասաց՝ ո՞նց ես պատկերացնում, ես՝ զինվորականս, հետ գամ, եթե ես չգնամ, բա ո՞վ գնա:
Գեղամի գնալուց ես աչքերի մեջ մի բան տեսա, չգիտեմ՝ դա հուզմո՞ւնք էր, թե՞ տխրություն, գուցե ինչ-որ բան էր կանխազգում, այդ պահը տպավորվել է հիշողությանս մեջ:
Աղջկաս ամուր գրկեց, համբուրեց, և դա է եղել Գեղամի վերջին տուն գալը: Ամսի 9-ին որ հետը խոսեցի, ասաց՝ ամեն ինչ նորմալ է, Հադրութի շրջանում են և մարտական գործողությունների են. այն տարածքում, որտեղ ինքը 13 տարի ծառայություն է իրականացրել»,- պատմում է հերոսի կինը:
Տիկին Հակոբջանյանն ասում է, որ ինքը քաջ գիտակցում է, որ աղջկա անհոգ մանկությունն ու ապագան իրենից է կախված, և այդ գիտակցումն է, որ իրեն ստիպում է սրբել արցունքներն ու հավաքել ուժերը:
«Ինչքան հնարավոր է, փորձում ենք մեր հերոսին արժանի կյանքով ապրել և լինել ուժեղ ու կամային: Հայ կինը հենց այդպիսին է. զինվոր է կորցնում, բայց էլի զինվոր է ծնում, ամուսիններ կորցնելով՝ այնպես ենք դաստիարակել մեր երեխաներին, որ ավելի շատ սիրեն հայրենիքը, ավելի ամուր կառչեն հողից: Հիմա հողը մեզ համար ավելի սուրբ է և թանկ»,- եզրափակեց Վարսենիկ Հակոբջանյանը:
Անահիտ Չալիկյան
